We waren op vakantie in Zuid Afrika, we reden met een busje over deze brug terwijl verschillende passagiers van de bus riepen hier is het, ja ja klonk een tot rust dwingende chauffeur ‘we gaan hier stoppen!’ Voor ik het wist liepen een aantal jongeren naar een loket daar moesten ze betalen om een bungiejump te mogen doen. Ik zag het kalm aan en het begon bij mij langzaam in mijn brein te borrelen, de gedachte kwam bij me op ‘als ik dit nu niet doe, gebeurd het nooit meer, maar het stond wel op mijn bucketlist al had ik die nog niet opgeschreven. Mijn vrouw moest er nog ontzettend aan wennen en ik liet haar daar de tijd voor. De spanning gierde door menigeen toen we van een afstand zo’n 100 meter mochten kijken. Langzaam ging het in mijn hoofd zitten ‘dat wil ik ook’ Eerst nog een paar dagen naar de ervaring van onze medereizigers luisteren en daarna net zolang zeuren tot het ook aan mij(door mijn vrouw) werd toegestaan. Een paar dagen later zouden we er weer langs rijden. Vrouwlief stond wel heel bleek te kijken en dat terwijl mijn aandacht in beslag werd genomen door hardrockmuziek, heel toepasselijk Fly away van Lenny Kravitz. De daad bij het woord voegend maakte ik me gereed om te Jumpen (springen). Terwijl de spanning langzaam opbouwde en The crew me rustig probeert te krijgen wat eigenlijk helemaal niet nodig was, begon men mij te wegen om te weten welke Bungie het beste voor mij was, hun verbazing was groot toen bleek dat ik de lichtste elastiek ruim voldoende was. Nadat de Bungie om mijn benen was gestrikt ging ik schuifelend met hun hulp na een enorm gapende afgrond, tja 216 meter is niet niks. We stonden er en halve minuut en toen begon het aftellen, 5, nog even aan de elastieken rommelen, 4, muziek iets luider, 3, De helpers werden steeds enthousiaster ze zweepten me op, kreten als, yeah, YEAH. De muziek naderde een hoogtepunt, 2, bijna gereed, 1, and Bungie, Ik nam een mooie zweefduik en vloog door de helder blauwe lucht, z’on 10 seconden later begon de Bungie aan zijn rek uitrekkende gedeelte dat nam toch zo’n 100 meter in beslag. Aan het einde zal ik ongeveer 10 tot 20 meter over hebben gehad. Dan begint de opwaartse beweging eerste keer ongeveer 90 meter terugveren waarna je nog zo’n 20 keer op en neer veert voordat je stil hangt ondersteboven wel te verstaan, dan wordt de Bungie van bovenaf gelijk getrokken zodat je niet meer verticaal maar horizontaal komt te hangen, terwijl dat allemaal gebeurt komt er een soort spinneman van bovenaf je begeleiden en langzaam word je opwaarts naar de brug getrokken naar een platvorm waar je na de sprong welkom wordt geheten met de tekst Here he comes ‘ Nico from the Netherlands the flattest country in the world and he did it the highest bungiejump from the world here in Blaukrans. Serieus quistion afterwards ‘What was your experience like?’ Nog voor ze het antwoord hadden gehoord, Let’s give him a hand. onder een welgemeend applaus loop je naar het beginpunt waar je uit de Bungie wordt geholpen en je naar de bus kunt, het helaas allemaal voorbij is. Een ultieme ervaring rijker en een illusie armer. Want zeg nu eerlijk dat gaat je niet nog een keer overkomen.
Tafkanico.blog 